Haar stem wacht en wacht...

Ze zit tegenover me en legt iets op tafel wat ze al jaren met zich meedraagt. Een conflict met haar zus dat zich heeft vertakt door de hele familie, dat geld en gemiste kansen heeft gekost, dat feesten heeft vergiftigd en relaties heeft verzwaard. Ze is er klaar mee. Maar klaar zijn en er ook echt los van komen, dat zijn twee heel verschillende dingen.

Toegang tot het onderbewuste

We beginnen met tekenen. Niet tekenen als kunstuiting, maar als toegang tot wat het onderbewuste niet zomaar in woorden geeft. Ik vraag haar drie vlakken te tekenen: het verleden, het heden en de toekomst. Ik laat volledig open hoe ver dat verleden teruggaat. Wat ze tekent vertelt al meer dan ze zelf in eerste instantie beseft. Het verleden is klein en vaag, bijna onzichtbaar op het papier. Het heden bevat nagenoeg dezelfde elementen, maar de emotie die erbij hoort is heel anders. Bij het verleden voelt ze mededogen. Bij het heden voelt ze afschuw.

Die afschuw nemen we mee de sessie in.

Wat haar lichaam daarna laat zien is intens. De afschuw zit op de maag, misselijkheid, boosheid, een diep verzet, de wil om weg te zijn. En dan, midden in dat alles, iets wat veel groter is dan het conflict met haar zus. Ze zegt: ik voel niets. Niet als leegte, maar als iets wat haar overspoelt van angst. Doodsangst. Duisternis. Ze zit vast en ze kan er niet uit en om haar heen zijn honderden mensen die ze niet kan bevrijden.

Dit is het moment waarop ik weet dat we ergens anders zijn beland. Niet meer in het heden, niet meer in dit leven.

Celgeheugen

In regressietherapie werken we met de overtuiging dat het celgeheugen meer opslaat dan wat we in dit leven hebben meegemaakt. Ervaringen uit vorige levens, overgedragen via het onderbewuste, kunnen zich vastzetten als patronen, als blokkades, als lichamelijke klachten of als een onverklaarbaar gevoel van verantwoordelijkheid voor dingen die buiten je bereik liggen. Wat zij nu ervaart heeft die kwaliteit. Het is groter dan haarzelf en toch volledig in haar lichaam aanwezig.

We gaan dieper.

Egypte. Een boodschapper, liefdevol van aard, geboren met een missie maar gevangen in een systeem van macht en marteling. Er zijn geheimen bewaard die niet bewaard hadden mogen worden. Er is gezwegen terwijl er gehandeld had moeten worden. En dan de gevangenis, letterlijk en energetisch. Een broer die hem opsluit uit jaloezie, die hem wijs maakt dat hij schuldig is aan de dood van honderden mensen. Geen eten, geen drinken, een langzaam sterfproces in het donker. En in dat hongerdelirium worden de woorden van de broer absolute waarheid. Je bent schuldig, je hebt gefaald. Honderden mensen zijn dood door jouw toedoen.

Hij gelooft het. En hij sterft met die overtuiging in zijn cellen.

Wat daarna volgt is dat zijn energie blijft hangen. Niet doorstromen, niet loslaten. Vijftienhonderd jaar lang, opgesloten in een overtuiging die nooit de zijne had moeten zijn.

Op het moment dat dit besef doorbreekt, dat het al zo lang geleden is en dat de honderden mensen helemaal niet gestorven zijn, dat het een leugen was die hem gevangen hield, komen de tranen. Ik pak de klankschalen en laat de klanken meeklinken met wat er in haar lichaam loskomt. De catharsis heeft ruimte nodig en de klanken geven die ruimte. Ze huilt zoals je huilt als iets eindelijk mag zijn wat het altijd al was: voorbij.

Persoonlijke tuin

In haar persoonlijke tuin, wat we gebruiken voor heling, wordt duidelijk wat de ziel al wist. De zus van nu en de broer van toen zijn dezelfde ziel. De vervloeking die vanuit jaloezie werd uitgesproken heeft zich door de tijd heen voortgezet en is opnieuw actief geworden in dit leven, in dit conflict, in dit geld, in dit zwijgen.

Er is overredingskracht nodig om de broer te laten beseffen dat hij al lang dood is en dat het tijd is om dit los te laten. Daarvoor is ook de vader nodig, die in dat Egyptische leven uiteindelijk de weg van de liefde had gekozen. Samen, energetisch, werken we het uit totdat alles tot rust is gekomen. Ook de zus, op zielsniveau, is er stil van.Wat er daarna in haar gezicht gebeurt is moeilijk te beschrijven. Het is geen triomf. Het is eerder een soort stilte die er altijd al had mogen zijn.

Het geld en alles wat daarmee samenhangt voelt nu neutraal. Niet onbelangrijk, maar niet langer een wond. Ze hoeft er niets meer van te maken. En wat misschien nog belangrijker is: de mond wordt niet meer gesnoerd. Ze wil al heel lang een boek schrijven. Ze gaat nu schrijven.

Niet het verleden veranderen en ook niet de mensen om je heen. De zus is nog dezelfde. Het conflict bestaat nog. Maar de manier waarop haar lichaam en onderbewuste dat conflict droegen, als schuld, als verantwoordelijkheid, als een deur die al 1500 jaar op slot zat, dat is anders. De oorzaak van haar niet kunnen uitspreken lag niet in dit leven. Ze had hem nooit kunnen vinden via gesprek alleen.

Soms begint vrijheid met een tekening op een vel papier.