Een verlengstuk van de ander

Ze zit tegenover me en we hebben al best wat sessies achter de rug samen. Ik heb haar zien groeien de afgelopen tijd, steeds meer de persoon zichtbaar zien worden die ze vanuit haar ziel daadwerkelijk is. Maar vandaag zegt ze iets diepers. Elke keer als ik iets voor mezelf wil gaan doen kom ik steeds vaster te zitten. Ik voel me een verlengstuk van de ander en niet meer mezelf.

We hebben de afgelopen tijd hard gewerkt zodat ze steeds meer dingen voor zichzelf kan en mag doen. Het heeft al prachtige resultaten gehad. Ze volgde een mooie cursus in een vakgebied dat echt bij haar past en onderneemt steeds meer voor zichzelf. Maar nu wil ze met die cursus ook daadwerkelijk iets gaan doen en dat is het moment waarop we een laag dieper terechtkomen.

Terwijl ze erover vertelt zie ik het gebeuren. Haar keel knijpt dicht en wordt vuurrood, telkens opnieuw. Ik kan alleen nog maar ademen als ik meebeweeg, zegt ze, anders ga ik dood. Dat is geen beeldspraak voor haar. Dat is wat haar lichaam op dat moment werkelijk gelooft.

Waar komt deze overtuiging vandaan?

We volgen die keel naar de plek waar dit vandaan komt en komen ergens totaal anders terecht. Een andere tijd, een andere plek. Er is een man, een vrouw en een klein meisje. En dan gebeurt het onvoorstelbare: de man vermoordt zijn vrouw voor de ogen van hun dochter door haar keel dicht te knijpen. Het meisje gilt en gilt en gilt. Haar moeder is dood door haar vader. En dan buigt hij zich naar zijn dochter en zegt: kijk dit is wat er gebeurt als je niet meebeweegt. Je hebt te luisteren naar je man.

Het is een gemeenschap waar geweld als dit allerminst geaccepteerd wordt en de man bekoopt zijn daad met zijn eigen leven. Het kleine meisje wordt opgevangen door een groep vrouwen die goed voor haar zorgen, maar ze kan nooit meer vrijuit leven. De woorden van haar vader en het beeld van wat er met haar moeder is gebeurd hebben zich diep in haar systeem vastgezet.

En ook haar moeder is niet klaar om te gaan. Ze wilde helemaal niet dood en hecht zich na haar overlijden aan haar dochter. Ze kan en wil haar niet achterlaten. Na de dood van het meisje blijven die twee met elkaar vermengd, geen twee aparte zielen meer maar een verstrengeling die geen van beiden nog los kan laten.

En dat is precies wat mijn cliënte in het hier en nu voelt. Ik moet meebewegen, anders kan ik niet meer ademen. Wat ooit een overlevingsbesluit was van een meisje dat haar moeder zag sterven en haar vader hoorde zeggen dat gehoorzamen de enige weg naar veiligheid was, is meegereisd naar dit leven. Niet als herinnering die ze bewust kent, maar als een overtuiging die in haar lijf ligt opgeslagen en die haar keel dichtknijpt zodra ze voor zichzelf kiest.

Leven vanuit zichzelf

We maken alle lijnen zichtbaar. Het jonge meisje van toen blijkt haar eigen vorige leven te zijn. Haar moeder krijgt eindelijk de rust om los te laten. Haar vader kijkt, met moeite, naar zijn eigen daden. En het meisje voelt zich voor het eerst sinds lange tijd helemaal vrij. Ze mag weer leven vanuit zichzelf.

En dat is precies wat er in mijn cliënte gebeurt terwijl ze de sessie afsluit. Ik mag weer leven vanuit mezelf, zegt ze. Niet langer een verlengstuk van iemand anders, maar zichzelf.