Als woorden hun weg naar het papier mogen vinden

Schrijven doe ik graag, het is bijna een feestje. Dagenlang loop ik met woorden en gedachten in mijn hoofd, ik wik en weeg welke voorbeelden uit mijn praktijk het beste passen bij wat ik wil vertellen en welke informatie de lezer echt iets brengt. En dan mogen de woorden eindelijk de weg naar het papier vinden. Nog een zin bijschaven, nog een keer herlezen, soms een zin schrappen omdat hij toch niet precies zegt wat ik bedoel.

Het artikel gaat over iets wat ik in mijn praktijk met regelmaat tegenkom, mensen die opgroeien naast hun moeder of vader zonder echte verbinding. Er is niets aanwijsbaars mis gegaan en toch is er een kloof die niemand kan benoemen. Vanuit de psychologie wordt daar vaak naar gekeken via hechting of gezinsdynamiek en soms klopt dat ook. Maar soms reikt het niet ver genoeg. Soms begint het antwoord niet in dit leven.

In het artikel neem ik de lezer mee in het verhaal van een vrouw die haar hele leven geen band voelde met haar moeder en in wat er in een regressiesessie zichtbaar werd over waarom juist deze moeder, juist deze familielijn bij haar ziel paste. Ook schrijf ik over een familie waarin een onverklaarbare angst al generaties wordt doorgegeven en over wat er gebeurt als zo'n familielijn eindelijk mag helen.

Het is een artikel waar ik trots op ben, misschien omdat het precies raakt aan waar mijn werk in de kern om draait. Verbinding zoeken op de plek waar het verhaal van deze wereld ophoudt.

Lees hier het hele artikel wat geplaatst is in Spiegelbeeld, hét magazine voor bewustwording en persoonlijke groei